.
تبلیغات

PTSD, اختلال استرس پس از آسیب, استرس, منابع ارشد روانشناسی, منابع کارشناسی ارشد روانشناسی, آمار و روش تحقیق, روانشناسی بالینی, آسیب شناسی روانی, روانشناسی مرضی, روانشناسی کودکان استثنایی, تدریس مباحث روانشناسی, مقاله روانشناسی, تحقیق روانشناسی, کنکور کارشناسی ارشد روانشناسی, منابع ارشد روانشناسی, منابع کارشناسی ارشد روانشناسی, آمار و روش تحقیق روانشناسی, منابع ارشد بالینی, آمار روانشناسی, روانشناسی فیزیولوژیک, انگیزش و هیجان, جزوات کنکور کارشناسی ارشد روانشناسی, منابع ارشد روانشناسیاختلال استرس پس از آسیب (PTSD)

Post Traumatic Stress Disorder

ملاک های تشخیص، انواع فرعی، همه گیر شناسی و درمان

 

ملاک‌های تشخیص

- توجه: ملاک‌های زیر در مورد بزرگسالان، نوجوانان و کودکان بالای 6 سال به کار می‌روند. برای کودکان 6 ساله و پایین‌تر، به ملاک‌های مشابه زیر مراجعه کنید.

A. مواجهه با مرگ واقعی یا تهدید به مرگ، جراحت جدی، یا خشونت جنسی به صورت یکی (یا تعداد بیشتری) از موارد زیر:

1. تجربه کردن مستقیم رویداد (رویدادهای) آسیب‌زا.

2. شاهد بودن رویداد (رویدادها) به صورتی که برای دیگران رخ داده است.

3. آگاهی از اینکه رویداد (رویدادهای) آسیب‌زا برای اعضای خانواده نزدیک یا دوستان نزدیک اتفاق افتاده است. در موارد مرگ واقعی یا تهدید به مرگ عضوی از خانواده یا دوست، این رویداد (رویدادها) باید خشونت‌آمیز یا تصادفی بوده باشد.

4. تجربه کردن مواجهه مکرر یا شدید با جزئیات ناخوشایند رویداد (رویدادهای) آسیب‌زا (مثلا، اولین پاسخ‌دهندگان، جنازه‌های انسان را جمع می‌کنند؛ افسران پلیس بارها با جزئیات کودک‌آزاری مواجه می‌شوند).

- توجه: ملاک A4 در مورد مواجهه از طریق رسانه‌های الکترونیک، تلویزیون، فیلم‌ها، یا تصاویر کاربرد ندارد، مگر اینکه این مواجهه مرتبط به شغل باشد.

B. وجود یکی (یا تعداد بیشتری) از نشانه‌های مزاحم زیر در ارتباط با رویداد (رویدادهای) آسیب‌زا که بعد از وقوع رویداد (رویدادهای) آسیب‌زا شروع می‌شود:

1. خاطرات ناراحت‌کننده مکرر، غیرارادی، و مزاحم رویداد (رویدادهای) آسیب‌زا.

- توجه: در کودکان بالای 6 سال، بازی­های تکراری ممکن است روی دهد که در آن موضوعات با جنبه‌هایی از رویداد (رویدادهای) آسیب‌زا ابراز شوند.

2. رویاهای ناراحت‌کننده مکرر که در آنها محتوا و / یا عاطفه رویا با رویداد (رویدادهای) آسیب‌زا ارتباط دارد.

- توجه: در کودکان ممکن است رویاهای ترسناک بدون محتوای قابل تشخیص وجود داشته باشد.

3. واکنش‌های تجزیه‌ای (مثل بازگشت‌ها به گذشته) که در آنها فرد به گونه‌ای احساس یا عمل می‌کند که گویی رویداد (رویدادهای) آسیب‌زا دوباره روی می‌دهند. (چنین واکنش‌هایی ممکن است به صورت یک پیوستار روی دهند، به طوری که جلوه بسیار شدید، ناآگاهی کامل از محیط‌های اطراف باشد.)

- توجه: در کودکان، بازآفرینی مجدد مرتبط با آسیب ممکن است در بازی روی دهد.

4. ناراحتی روان‌شناختی شدید یا طولانی هنگام مواجهه با نشانه‌های درونی یا بیرونی که نماد جنبه‌ای از رویداد (رویدادهای) آسیب‌زا هستند یا به آن شباهت دارند.

5. واکنش‌های فیزیولوژیکی محسوس به نشانه‌های درونی یا بیرونی که نماد جنبه‌ای از رویداد (رویدادهای) آسیب‌زا هستند یا به آن شباهت دارند.

C. اجتناب مداوم از محرک‌های مرتبط با رویداد (رویدادهای) آسیب‌زا که بعد از وقوع رویداد (رویاهای) آسیب‌زا شروع می‌شود و با یک یا دو هر دو مورد زیر ثابت می‌شود:

1. اجتناب یا اقداماتی برای اجتناب کردن از خاطرات، افکار، یا احساسات ناراحت‌کننده در مورد رویداد (رویدادهای) آسیب‌زا یا خاطرات، افکار یا احساسات ناراحت‌کننده‌ای که ارتباط نزدیکی با این رویداد دارند.

2. اجتناب یا اقداماتی برای اجتناب کردن از یادآورهای بیرونی (افراد، مکان‌ها، گفتگوها، فعالیت‌ها، اشیا، موقعیت‌ها) که خاطرات، افکار یا احساسات ناراحت‌کننده در مورد رویداد (رویدادهای) آسیب‌زا را برانگیخته می‌کنند.

D. تغییرات منفی در شناخت‌ها و خلق مرتبط با رویداد (رویدادهای) آسیب‌زا که بعد از وقوع رویداد (رویدادهای) آسیب شروع یا بدتر می‌شوند، به صورتی که با دو (یا تعداد بیشتری) از موارد زیر ثابت می‌شود:

1. ناتوانی در به یاد آوردن جنبه مهمی از رویداد (رویدادهای) آسیب‌زا (معمولاً به علت یادزدودگی تجزیه‌ای و نه عوامل دیگری همچون صدمه سر، الکل، یا داروها).

2. عقاید یا انتظارات منفی مداوم و اغراق‌آمیز در مورد خود، دیگران یا دنیا (مثلا «من بدم»، «به هیچ‌کس نمی‌توان اعتماد کرد»، «دنیا کاملا خطرناک است»، «کل دستگاه عصبی من برای همیشه نابود شده است»).

3. شناخت‌های تحریف‌شده مداوم در مورد علت یا پیامدهای رویداد (رویدادهای) آسیب‌زا که باعث می‌شوند فرد خود یا دیگران را سرزنش کند.

4. حالت هیجانی منفی مداوم (مثل ترس، وحشت، خشم، گناه یا شرم).

5. کاهش محسوس علاقه به فعالیت‌های مهم یا شرکت کردن در آنها.

6. احساس گسستگی از دیگران یا بیگانگی با آنها.

7. ناتوانی مداوم در تجربه کردن هیجانات مثبت (مثل ناتوانی در تجربه کردن احساسات شادی، خشنودی یا عشق).

E. تغییرات محسوس در برانگیختگی و واکنش‌پذیری در ارتباط با رویداد (رویدادهای) آسیب‌زا که بعد از وقوع رویداد (رویدادهای) آسیب زا شروع یا بدتر می‌شوند و با دو (یا تعداد بیشتری) از موارد زیر ثابت می‌شود:

1. رفتار تحریک‌پذیر و طغیان‌های خشم (با اندکی تحریک یا بدون آن) که معمولاً به صورت پرخاشگری کلامی یا جسمانی نسبت به افراد یا اشیا ابراز می‌شوند.

2. رفتار بی‌پروا یا نابودکننده خود.

3. گوش به زنگی مفرط.

4. پاسخ یکه خوردن اغراق‌آمیز.

5. مشکلاتی در رابطه با تمرکز.

6. اختلال خواب (مثل مشکل به خواب رفتن یا خفته ماندن یا خواب بی‌قرار).

F. مدت این اختلال (ملاک‌های B، C، D و E) بیش از یک ماه است.

G.  این اختلال ناراحتی یا اختلال قابل‌ملاحظه بالینی در عملکرد اجتماعی، شغلی، یا زمینه‌های مهم دیگر عملکرد ایجاد می‌کند.

H. این اختلال ناشی از تأثیرات فیزیولوژیکی مواد (مثل دارو، الکل) یا بیماری جسمانی دیگر نیست.
 



PTSD, اختلال استرس پس از آسیب, استرس, منابع ارشد روانشناسی, منابع کارشناسی ارشد روانشناسی, آمار و روش تحقیق, روانشناسی بالینی, آسیب شناسی روانی, روانشناسی مرضی, روانشناسی کودکان استثنایی, تدریس مباحث روانشناسی, مقاله روانشناسی, تحقیق روانشناسی, کنکور کارشناسی ارشد روانشناسی, منابع ارشد روانشناسی, منابع کارشناسی ارشد روانشناسی, آمار و روش تحقیق روانشناسی, منابع ارشد بالینی, آمار روانشناسی, روانشناسی فیزیولوژیک, انگیزش و هیجان, جزوات کنکور کارشناسی ارشد روانشناسی, منابع ارشد روانشناسی


انواع فرعی

همراه با نشانه‌های تجزیه‌ای: نشانه‌های فرد ملاک‌های اختلال استرس پس از آسیب را برآورده می‌کنند و علاوه بر آن، فرد در پاسخ به عامل استرس‌زا، نشانه‌های مداوم یا عودکننده هریک از موارد زیر را تجربه می‌کند:

  1. مسخ شخصیت: تجربیات مداوم یا عودکننده احساس جدا بودن از فرآیندهای ذهنی یا بدن خویش و انگار که فرد مشاهده‌گر بیرونی فرآیندهای ذهنی یا بدن خویش است (مثل این احساس که گویی فرد در عالم رویاست؛ احساس واقعی نبودن خود یا بدن یا اینکه زمان به کندی پیش می‌رود).

  2. مسخ واقعیت: تجربیات مداوم یا عودکننده واقعی نبودن محیط اطراف (مثلا دنیای پیرامون فرد به صورت غیرواقعی، رویا­گونه، دور یا تحریف‌شده تجربه می‌شود).

- توجه: برای استفاده از این نوع فرعی، نشانه‌های تجزیه‌ای نباید ناشی از تأثیرات فیزیولوژیکی مواد (مثل بیهوشی‌های موقت، رفتار به هنگام مسمومیت با الکل) یا بیماری جسمانی دیگر باشند (مثل حملات صرع پارسیل مرکب).

همراه با جلوه معوق (شروع با تاخیر): اگر ملاک‌های تشخیصی کامل تا حداقل 6 ماه بعد از رویداد برآورده نشده باشند (گرچه شروع و جلوه برخی نشانه‌ها ممکن است فوری باشند).

 

اختلال استرس پس از آسیب در مورد کودکان 6 ساله یا پایین‌تر

  1. در کودکان 6 ساله و پایین‌تر، مواجهه با مرگ واقعی یا تهدید به مرگ، جراحت جدی، یا خشونت جنسی به صورت یکی (یا تعداد بیشتری) از موارد زیر:

  1. تجربه کردن مستقیم رویداد (رویدادهای) آسیب‌زا.

  2. شاهد بودن رویداد (رویدادها) به صورتی که برای دیگران، مخصوصا مراقبت‌کنندگان اصلی رخ داده است.

- توجه: شاهد بودن، رویدادهایی را شامل نمی‌شود که فرد فقط در رسانه‌های الکترونیک، تلویزیون، فیلم‌ها، یا تصاویر آنها را مشاهده کرده است.

  1. آگاهی از اینکه رویداد (رویدادهای) آسیب‌زا برای والد یا شخص مراقبت‌کننده اتفاق افتاده است.
  1. وجود یکی (یا تعداد بیشتری) از نشانه‌های مزاحم زیر در ارتباط با رویداد (رویدادهای) آسیب‌زا که بعد از وقوع رویداد (رویدادهای) آسیب‌زا شروع می‌شوند:
  1. خاطرات ناراحت‌کننده عودکننده، غیرارادی و مزاحم رویداد (رویدادهای) آسیب‌زا.

- توجه: خاطرات خودانگیخته و مزاحم ممکن است لزوما ناراحت‌کننده به نظر نرسند.
 


ویزگی های بالینی

در این اختلالات، اضطراب به علت بروز یک واقعه استرس زای شدید و غیر معمول ایجاد می شود. واکنش این افراد در مقابل اتفاقات در مقایسه با دیگر اختلال های اضطرابی تا حدی موجه و بهنجار به نظر می رسند. این ملاک تشخیصی در DSM-III بعد از بازگشت سربازان از جنگ ویتنام بود که دچار معلولیت روانی شده بودند. سه نشانه­ی اصلی اختلال PTSD عبارتند از:

1. شخص خاطره­ی آسیب را در رؤیاها، بازگشتهای ناگهانی خاطره و در عالم خیال بارها مجسم می­کند.

2. شخص نسبت به دنیا بی حس می­شود و از محرکهایی که آسیب را به یاد می­آورند اجتناب می­کند. بی حسی هیجانی: کاهش واکنش نسبت به محیط کنونی که در قربانیان مشاهده می شود.

 3. شخص نشانه­های اضطراب و انگیختگی را تجربه می­کند که قبل از آسیب وجود نداشتند. نشانه­های اضطراب شامل مشکل خوابیدن، بیش­هشیاری، مشکل تمرکز، یکه خوردن افراطی، و طغیان خشم هستند. از این گذشته ممکن است فرد از اینکه دیگران زنده نیستند و او زنده است، دچار عذاب گناه می­شود (احساس گناه ماندگاری).

برای اینکه تشخیص PTSD درست تلقی شود، نشانه­ها باید حداقل یک ماه ادامه داشته باشند.

  • شکل حاد: اگر طول مدت نشانه­ها کمتراز 3ماه باشد.
  • شکل مزمن: اگر طول مدت نشانه ها، 3 ماه یا بیشتر باشد.
  • بروز با تأخیر: اگر نشانه ها حداقل6 ماه پس از وقوع عامل تنیدگی زا بروز کنند.

 

احتمال بروز تنیدگی حاد و پس ضربه ای، به توانایی روان‌ شناختی فرد در وهله قبل از وقوع رویداد آسیب­زا و همچنین به ماهیت ضربه بستگی دارد. بر اساس  DSM در صورتی که نشانه­های اضطرابی در خلال چهار هفته پس از رویداد تنیدگی زا آغاز شوند و تا 28 روز پایدار بمانند، می توان به تشخیص اختلال تنیدگی حاد مبادرت کرد. اما اگر نشانه ها پس از 28 روز تداوم یابند، تشخیص اختلال استرس پس از آسیب عنوان می شود. در ملاک‌های DSM در مورد PTSD ذکر شده که علائم تجربه مجدد، اجتناب و افزایش انگیختگی باید حداقل یک ماه طول کشیده باشد. اگر علائم کمتر از یک ماه طول کشید تشخیص مناسب اختلال استرس حاد است. بنابراین صرف نظر از تفاوت هایی در زمینه بروز و طول مدت، این دو اختلال تقریباً همانند هستند. این اختلال ها می توانند در هر سنی، حتی در خلال دوران کودکی بروز کنند. در کودکان خردسال، ممکن است در بازی هایی که محتوای آنها را موضوع اصلی یا پاره ای از جنبه های رویداد تشکیل می دهند، آشکار شوند. کاگان معتقد است کودکانی که از لحاظ رفتاری دچار بازداری هستند ممکن است پس از حوادث تهدیدکننده مستعد اضطراب یا PSD شوند. بازی سانحه شکل خاصی از تجربه مجدد است که در کودکان خردسال مشاهده می‌شود. یعنی: کنش‌نمایی تکراری سانحه یا مضامین مرتبط با آن از طریق بازی.
 

PTSD, اختلال استرس پس از آسیب, استرس, منابع ارشد روانشناسی, منابع کارشناسی ارشد روانشناسی, آمار و روش تحقیق, روانشناسی بالینی, آسیب شناسی روانی, روانشناسی مرضی, روانشناسی کودکان استثنایی, تدریس مباحث روانشناسی, مقاله روانشناسی, تحقیق روانشناسی, کنکور کارشناسی ارشد روانشناسی, منابع ارشد روانشناسی, منابع کارشناسی ارشد روانشناسی, آمار و روش تحقیق روانشناسی, منابع ارشد بالینی, آمار روانشناسی, روانشناسی فیزیولوژیک, انگیزش و هیجان, جزوات کنکور کارشناسی ارشد روانشناسی, منابع ارشد روانشناسی

در PTSD و استرس حاد فراموشی تجزیه‌ای مشاهده می‌شود (ناتوانی در به یادآوردن جنبه مهمی از آسیب مذکور)، همچنین کم‌علاقگی چشمگیر در پرداختن به امور مهم، احساس دل‌گسستگی یا غریبگی در میان دیگران. احساس دردناک وقوع مجدد واقعه، الگویی از اجتناب و کرختی هیجانی و برانگیختگی مفرط نسبتا دائم دیده می شود. معنای درون ذهنی عامل فشار اهمیت زیادی دارد. مثلا ممکن است بازندگان یک فاجعه دچار احساس گناه شوند که می‌تواند زمینه‌ساز یا تشدیدکننده PTSD باشد.

نکته: اغلب احساس گناه، طرد شدن و تحقیر دیده می‌شود، حالات تجزیه‌ای و حملات پانیک می‌تواند باشد، خطای ادارکی و توهم، مختل بودن حافظه و توجه، پرخاشگری، خشونت، کنترل اندک بر تکانه، افسردگی و اختلالات مرتبط با مواد هم مشاهده می‌شود.

براساس DSM در نشانه های PTSD پایدار افزایش «برپایی» براساس دو (یا بیشتر) از نکات زیر مشخص می شود: 1- مشکل در به خواب رفتن یا حفظ حالت خواب 2- تحریک پذیری یا حمله­های خشم 3- مشکل در تمرکز  4- فزون مراقبتی.
 


سندرم جنگ خلیج‌فارس: تحریک‌پذیری، خستگی مزمن، تنگی نفس، درد مفاصل، میگرن، اختلال گوارشی، ریزش مو، فراموشکاری، دشواری تمرکز که در نظامیان آمریکا پس از بازگشت از جنگ خلیج‌فارس علیه عراق مشاهده شد. PTSD براثر استرس روانشناختی ایجاد می‌شود، در حالی که تصور می‌شود سندرم جنگ خلیج‌ فارس ناشی از استرسورهای زیست‌محیطی است.

نکته: شدت و مدت PTSD در شرایطی که عوامل استرس‌زا به وسیله انسان ایجاد شده باشد (مثل شکنجه) بیشتر است.

نشانگان آسیب تجاوز جنسی: رویدادی که موجب PTSD می­شود لزوماً نیابد دسته جمعی تجربه شده باشد، این رویداد می­تواند منحصر بفرد باشد. واکنش زن به تجاوز جنسی بسیار شبیه اختلال استرس پس از سانحه است، و به همین خاطر آن را نشانگان آسیب تجاوز جنسی نامیده­اند.  وقتی یک زن مورد تجاوز جنسی قرار می­گیرد اولین واکنش او مرحله­ی «درهم ریختگی» نامیده می­شود. بلافاصله بعد از تجاوز جنسی تقریباً تعداد برابری از زنان یکی از این دو سبک هیجانی را نشان می­دهند: سبک بیانگر : نشان دادن ترس، خشم، اضطراب، گریه و دلهره یا سبک کنترل شده: نشان دادن ظاهر آرام. نشانه­های اختلال PTSD هم معمولاً وجود دارند. اغلب قربانیان با گذشت زمان مرحله­ی «درهم ریختگی» را پشت سر می­گذارند و وارد مرحله­ی «تجدید سازمان» می­شوند. در فرآیند درازمدت تجدید سازمان اغلب زنان برای تأمین امنیت اقداماتی را انجام می­دهند.


 


همه گیر شناسی

میزان شیوع PTSD در زنان 10 تا 12 درصد و در مردان 5 تا 6 درصد است. PTSD در هر سنی ممکن است پیدا شود، اما به دلیل ماهیت موقعیت‌های ایجادکننده آن سن شایع آن بزرگسالی است. به صورت تاریخی، آسیب مذکور در مردان معمولاً وقایع جنگی و در زن‌ها مورد حمله یا تجاوز واقع شدن است.
 


آسیب­ پذیری

عوامل زمینه‌ساز مربوط به آسیب‌پذیری ابتلا به PTSD وجود آسیب‌ در کودکی، صفات مربوط به برخی اختلالات شخصیتی، ناکافی بودن نظام حمایتی خانواده و دوستان، جنسیت مونث، آسیب‌پذیری ارثی، استرس زیاد زندگی، سابقه اخیر در مصرف زیاد الکل. افراد خیلی خردسال و خیلی سالخورده در برخورد با وقایع آسیب‌زا بیشتر از میانسالان مشکل پیدا می‌کنند.

یافته­ ها نشان می­ دهد که افرادی که قبل از آسیب از نظر روانی سالم هستند در معرض کمترین خطر PTSD قرار دارند. اما اگر رویداد به قدر کافی فجیع و وحشتناک باشد، سلامتی روانی قبلی شما را مصون نخواهد داشت. عامل احتمالی دیگری که به آسیب­پذیری در برابر PTSD کمک می­کند، آمادگی ارثی است.

علت ابتلای برخی افراد و عدم ابتلای دیگران را متأثر از سه عامل دانسته اند: تجربه های دوران کودکی، شخصیت، نظام حمایت اجتماعی.

تجربه های دوران کودکی: کسانی که دوران کودکی خود را در فقر سپری کرده اند یا والدین آنها قبل از آنکه به سن 10 سالگی برسند از یکدیگر جدا شده اند، در کودکی مورد حمله و تجاوز قرار گرفته اند و یا حادثه فاجعه آمیزی را تجربه کرده اند، آمادگی ابتلای بیشتری دارند.

ویژگی های شخصیت: مشکلات روان‌ شناختی داشته اند، فاقد غنای روابط اجتماعی بوده اند، و یا کسانی که خود را فاقد توانایی مهار کردن رویدادهای مشکل زندگی می دانند، آمادگی بیشتری برای ابتلا دارند.

نظام حمایت اجتماعی: برخورداری از نظام های حمایتی قدرتمند پس از یک رویداد ناگوار می تواند مانعی در راه گسترش یک اختلال تنیدگی حاد یا پس ضربه ای باشد.

 


سبب شناسی

در مدل روانکاوانه این فرضیه مطرح است که سانحه باعث فعال شدن مجدد تعارض روانی می‌شود که تا پیش از آن آرام بود و نمودی نداشت، اما هنوز حل نشده است. فروید معتقد است در بیمارانی که سابقه آسیب جنسی در کودکی دارند، انشقاق و دوپارگی در خودآگاهی رخ می‌دهد. در این بیماران یک تعارض از پیش موجود ممکن است با بروز رویداد آسیب‌زای تازه‌ای مجدداً به صورت نمادین احیا شود. ایگو خاطراتش را مرور می‌کند و از این طریق می‌کوشد بر اضطراب مزبور فائق آید و از آن بکاهد.

طبق مدل شناختی PTSD افراد مبتلا نمی‌توانند آسیبی را که عامل بروز اختلال بوده، پردازش یا توجیه کنند. آنها همچنان احساس فشار روانی می‌کنند و می‌کوشند با روش‌های اجتنابی از احساس وقوع مجدد آن جلوگیری کنند. به دلیل این نقص شناختی متناوبا آن را می‌پذیرند و انکار می‌کنند. گویی مغز با این قبول و انکار متناوب می‌کوشد حجم عظیم اطلاعاتی تحمیل شده را پردازش کند.

مدل رفتاری PTSD حاکی از آن است که پیدایش اختلال مزبور در دو مرحله صورت می‌گیرد: نخست شرطی‌سازی کلاسیک، آسیب مذکور که سبب ایجاد واکنش‌ هراس‌آور شده با محرکی شرطی (یعنی یادآورهای جسمی و روانی) جفت می‌شود. سپس در مرحله دوم، از طریق یادگیری ابزاری محرک شرطی به صورت مستقل و بدون نیاز به محرک غیرشرطی اولیه، واکنش هراس‌آور تولید می‌کند و در نتیجه بیمار الگوی اجتناب از هر دو محرک شرطی و غیرشرطی را برای خود فراهم می‌کند.

عوامل زیستی: پرفعالیتی دستگاه‌های نورآدرنرژیک و محور هیپوتالاموس- هیپوفیز، در این بیماران دیده می شود. همچنین، افزایش فعالیت و پاسخ‌دهی دستگاه عصبی خودکار، عملکرد دستگاه نورآدرنرژیک، و نابهنجاری دستگاه اوپیوئیدی، در این اختلال موثر شناخته شده اند. نالمفن که آنتاگونیست گیرنده اوپیوئیدی است، در کاهش علائم PTSD مهم است. افزایش غلظت کاتکولامین‌ها در دخترانِ مبتلا، و اپی‌نفرین در سربازانِ مبتلا به این اختلال (نمونه ادرار) دیده شده. پایین بودن غلظت کورتیزول، استرس با تغییرات ساختاری در هیپوکامپ ارتباط دارد.
 


تشخیص افتراقی

افتراق علائم PTSD از اختلال پانیک و اختلال اضطراب فراگیر دشوار است، چون هر سه سندرم مزبور با اضطراب و انگیختگی دستگاه خودکار همراه هستند. در این موارد نکته کلیدی در تشخیص PTSD بررسی دقیق سیر زمانی رابطه علائم یا حادثه آسیب‌زاست. همچنین PTSD با تجربه محدود و اجتناب از تروما همراه است که این ویژگی‌های در پانیک و GAD دیده نمی‌شود.
 


درمان

مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین به دلیل کارآیی و قابل تحمل بودن و بی‌خطر بودنشان، خط مقدم درمان PTSD هستند. بخشی برخی داروهای سه‌حلقه‌ای هم تأیید شده است. مطالعات نشان می‌دهد که دارو بیشتر در درمان افسردگی، اضطراب و بیش‌برانگیختگی بیمار موثر است، تا درمان اجتناب انکار و کرختی هیجانی او. مصرف داروهای ضدروانپریشی بی‌تأثیر است و توصیه نمی‌شود.

در درمان PTSD رواندرمانی پویشی مفید است. بازسازی واقعه آسیب‌زا، توأم با تخلیه هیجانی و پالایش ممکن است اثربخش باشد. مداخلات رواندرمانگرانه در مورد PTSD شامل رفتاردرمانی، شناخت‌درمانی و هیپنوتیزم است. بسیاری رواندرمانی با زمان محدود (time lmited) را برای درمان قربانیان آسیب توصیه می‌کنند. در این درمان معمولاً رویکردی شناختی اتخاذ می‌شود و در عین حمایت و امنیتی هم برای بیمار فراهم می‌شود. در ضمن کوتاه‌مدت بودن آن هم از نکات مثبت این نوع درمان است.

یکی از فنون درمانی در درمان PTSD حساسیت‌زدایی و بازپردازش حرکت چشم (EMDR) است که طی آن بیمار در حین اینکه تصویری از تجربه آسیب‌زا را در ذهن خود نگاه داشته است. بر روی حرکات جانبی از انگشت بالینگر تمرکز می‌کند. این باعث بینش‌یابی و رفع علائم می‌شود.



 

گروه آموزشی کیهان
رتبه یک ارشد و دکتری روانشناسی و مشاوره
دانشجویان دانشگاه شهیدبهشتی و تهران


لینک های مرتبط






 




 








 

تعداد بازديد : 149
نظرات بينندگان
غیر قابل انتشار : 0
در انتظار بررسی: 0
انتشار یافته : 1
علی
|
1398/05/20 - 13:03
0
0
توضیحات عالی بود
نظرات كاربران :
نام :
ايميل :
متن نظر : * 
 
متن بالا را وارد نماييد* 
 
دانلود رایگان
تماس با ما
خیابان انقلاب اسلامی - خیابان 12 فروردین - کوچه نوروز - پلاک 4 - واحد 3
شماره تماس: 02166475618 الی 20
شماره پیامک:  02166475620

سوالاتی در خصوص کنکورهای ارشد و دکتری روانشناسی و مشاوره

.